نقش واسطه‌اي جهت‌گيري ديني با سطح فعاليت جسماني و خودپندارۀ جسماني در پسران 18- 15 سال

Mediating Role of Religious Orientation between Physical Activity Level and Physical Self-Concept in Boys with 15-18 Years Old

هدف از انجام این پژوهش، تعیین نقش واسطه‌ای جهت‌گیری دینی بین سطح فعالیت جسمانی و خودپندارۀ جسمانی بود. جامعة آماری این پژوهش كه توصیفی از نوع همبستگی بود، شامل تمام دانش‌آموزان پسر 18- 15 ساله شهرستان اردكان بود. تعداد 102 نفر از این جامعه به روش نمونه‌گیری خوشه‌ای انتخاب شد. یافته‌ها نشان داد بین سطح فعالیت جسمانی و خودپندارة جسمانی رابطة مثبت و معنادار وجود دارد. بر اساس مدل معادلات ساختاری مشخص شد جهت‌گیری دینی نقش واسطه‌ای بین سطح فعالیت جسمانی و خودپندارة جسمانی ایفا نمی‌كند. با توجه به ارتباط بین فعالیت جسمانی و خودپندارۀ جسمانی، تعیین نقش جهت‌گیری دینی به همراه متغیرهایی چون سن و جنسیت ضروری است.

The aim of this research was to determine the intermediate role of religious orientation between physical activity level and physical self-concept. The population of this research, which had a descriptive correlational method, included all 15-18 years old boy students in the city of Ardakan. From this population, 102 people were selected by cluster sampling method. Results showed that there is a significant positive relationship between physical activity level and physical self-concept.  According to the structural equation modelling, it had been showed that religious orientation does not play a mediating role between the level of physical activity and physical self-concept. With regard to the relationship between physical activity and physical self-concept, determination of the role of religious orientation with variables such as age and gender is necessary.