نظام سلطه و چرايي برساختن ديگري منفور: رويكردي گفتماني

مقاله حاضر اين پرسش اصلي را در كانون توجه قرار داده است كه نظام سلطه جهاني به رهبري آمريكا چرا همواره به غيريت سازي پر هياهو با جريان هاي مخالف، ايجاد دوقطبي خودي و غيرخودي و رواج هراس موهوم از ديگري مبادرت مي ورزد؟ نگارنده با اتخاذ رويكردي گفتماني معتقد است ريشه چنين اقداماتي را بايد در نياز مداوم گفتمان مسلط غربي (آمريكايي) به وجود دگر هراسناك براي حفظ انسجام هويتي و استمرار جايگاه هژموني آن در بستر زمان جستجو كرد. با اين حساب دگرهايي كه نظام سلطه براي خود برمي سازد، نقش «بيرونِ سازنده» را براي قوام بخشي به هويت گفتمان مسلط ايفا مي كنند و علي رغم تغيير مصاديق آنها به اقتضاي شرايط زماني، كاركرد يكساني دارند. پيامد تسري اين تقابل گفتماني به عرصه سياست جهاني را مي توان آشكارا در بهره گيري رهبران آمريكا از توجيه وجود دشمنان تهديدآفرين به منظور تداوم نظامي گري، اتخاذ موضع تهاجمي، دخالت نظامي در نقاط مختلف جهان و توليد فزاينده تسليحات مشاهده كرد.