كراس لينكينگ قرنيه

كراس لينكينگ كه به معني محكم كردن بافت و مواد (ماتريال) مي باشد، از مدتي پيش شناخته شده ولي تا سال 1998 كه Eberhard Spoerl و Theo Seiler دو محقق دانشگاه Dresden، اين عمل را به عنوان يك روش درماني براي بيماري هاي قرنيه معرفي كردند، انجام نمي شد. قرنيه به طور طبيعي در بين بافت هاي خود كراسلينك دارد كه با افزايش سن سخت تر و محكم تر مي شود و نظريه استفاده از اين روش جراحي بر اساس اين پديده مطرح گرديد. كراس لينكينگ با نور فرابنفش A (UVA) و ريبوفلاوين (ويتامين B2) اثر مشابه را دارد. كراس لينكينگ كلاژن قرنيه (CXL)، از آن زمان يك درمان پذيرفته شده براي كراتوكونوس (KCN) و اكتازي هاي مرتبط مي باشد. هنگامي كه درمان هاي معمولي (لنز تماسي و عينك) براي KC در بهبود ديد موثر باشند، ضعف زمينه اي در قرنيه وجود ندارد اما كراس لينكينگ قرنيه به اين دليل براي استحكام قرنيه موثر است كه مي تواند پيشرفت را آهسته نموده و در بسياري از موارد، بيماري را بهبود بخشد. گرچه مطالعات زيادي موفقيت اين روش را ثابت كرده اند، چشم پزشكان بايد روند روبه رشد اين فن آوري و سوالات و چالش هاي زياد اين روش مثل اثر طولاني مدت CXL را درنظر داشته باشند.