تحليل معناشناختي امامت در مكتب تفسيري علامه طباطبايي

اصل «امامت »، از بنيادي ترين اصول مذهب اماميه است كه در سـاحت هـاي گونـاگون تحليـل شده است. علامه طباطبايي در اين زمينه تحليلي مبتني بر مابعدطبيعت متعالي صدرايي دارد كه آن را به گونه ابتكاري در ساحت قرآن آشكار كرده است. در ميان مباني مابعدطبيعي اين مقوله قريب ترين آنها، پذيرش ملكوت و وجه امري اشيا در برابر ناسوت و وجه خلقي اشيا است. براساس اين مبنا و تحليل، امامت به معناى مطلق هدايت نيست، بلكه به معناى هدايتى است كـه به امر الاهى صورت ميگيرد؛ امري كه قرآن آن را «ملكوت» خوانده و وجه ديگرى از خلقـت است كه وجه مواجهه خلق با خداي سبحان بوده و از قيود زمان و مكان طاهر و مطهر است و از تغيير و تبديل خالي. امام هـدايت كننـده اى اسـت كـه بـا در اختيـار داشـتن امـرى ملكـوتى، هدايت مى كند. اين نوشتار، آن مبناي مابعدطبيعي را در دو ساحت «محض» و «اسـتنباطي» در كنار اين تحليل از امامت نشانده و در سيري منطقي و پردازشي تحليلـي، ايـن حقيقـت بنيـادي قرآن را آشكارسازي كرده است.