نقش مدارا در تعالي انسان و جامعه (سلوك فردي و اجتماعي) با رويكردي به انديشه عرفاني و رفتار سياسي امام خميني (س)

مدارا در فرهنگ مفاهيم سياسي به معناي تسامح، ديگرپذيري، پذيرش امر غير قابل قبول و نيز نوعي رواداري و عدم تداخل و تقابل با آرا، عقايد، نگرش، رفتار و ... ديگران علي رغم عدم پذيرش و مقبوليت آنهاست. از اين رو تعريفي سلبي است و نتيجه آن تحمل ديگران و مدارا كردن با آموزه ها و باورهاي افراد و مسلك هاي مختلف اجتماعي و ديني است و از منظر درون ديني نيز فضيلتي اخلاقي است كه به گونه فردي و اجتماعي مطرح مي شود. رفتاري مهربانانه و هدايتگرانه با خود به منظور انقياد نفس و نيز هدايت افراد براي ساختن جامعه انساني و متعالي است بدين ترتيب مدارا هم موجب شكوفايي انسانيت انسان و هم عامل تحقق جامعه انساني مي گردد. بديهي است اتصاف به اين صفت اخلاقي ـ عرفاني و اجراي درست و معقول آن نيازمند سلوك علمي و عملي است. نگارنده در اين پژوهش به تبيين مولفه ها، مباني، ضرورت و تاثير آن در تعالي فرد و جامعه متعالي با رويكردي به انديشه عرفاني و سيره امام خميني مي پردازد.