پيامدهاي اقتصادي و اجتماعي مكانيزاسيون كشاورزي در سكونتگاه هاي روستايي مورد: دهستان استرآباد جنوبي در شهرستان گرگان

امروزه مكانيزاسيون به عنوان كليدي ­ترين عنصر در دستيابي به اهداف توسعه كشاورزي و روستايي از اهميت خاصي برخوردار است. مزارعي كه مجهز به قدرت ماشين و نيروي موتور هستند، علاوه بر افزايش كيفيت و كميت در كار و بهره­برداري محصولات، در زمان و هزينه ­هاي مراحل مختلف كشت نيز صرفه ­جويي مي­گردد. براين اساس مكانيزاسيون يكي از اركان اصلي و كليدي توسعه كشاورزي محسوب مي­شود و رونق مكانيزاسيون كشاورزي خود مهم­ترين نوع سرمايه گذاري در راستاي توسعه روستايي است. در تحقيق حاضر سعي شده است تا به تبيين و بررسي تاثير مكانيزاسيون كشاورزي بر ارتقاء شاخص ­هاي اقتصادي و بهبود مولفه ­هاي اجتماعي خانوارهاي روستايي در روستاهاي دهستان استرآباد جنوبي شهرستان گرگان پرداخته شود. تعداد 190 كشاورز به عنوان جامعه نمونه انتخاب شده است كه از اين تعداد 110 بهره ­بردار به صورت مكانيزه و 80 بهره ­بردار ديگر نيز بيشتر به صورت سنتي در امور كشاورزي فعاليت داشته ­اند. پژوهش حاضر به صورت توصيفي – تحليلي و ميداني بوده است. نتايج نشان داد كه استفاده از مكانيزاسيون كشاورزي در ميان بهره ­برداران موجب افزايش توليد و درآمد شده است و ميزان ضايعات را به طور چشم گيري كاهش داده است. به طور كلي، مكانيزاسيون باعث بهبود شاخص ­هاي اقتصادي در بين بهره ­برداران كشاورزي شده است. علاوه بر آن، مكانيزاسيون كاهش مهاجرت و افزايش انگيزه ماندگاري بهره ­برداران نواحي روستايي را به دنبال داشته است. با عنايت به اينكه تاكنون اقدامات دولت در راستاي توسعه مكانيزاسيون كشاورزي چندان كافي نبوده است، بسترسازي و اهتمام جدي و مناسب از سوي دولت، تشويق و ترغيب سازمان­ هاي ذي­ربط و مشاركت همه­ جانبه مردم در زمينه مكانيزاسيون امري ضروري و لازم است.