سير تاريخي فلسفه رياضيات

در اين مقاله، تاريخ فلسفۀ رياضي را در سه دوره مطالعه مي كنيم. دورۀ اول از ادوار باستاني تا اواخر قرن هفدهم ميلادي؛ دورۀ دوم كه با ابداع حساب ديفرانسيل و انتگرال توسط نيوتن و لايب نيتس آغاز مي شود و حدودا دو قرن به درازا مي كشد؛ و دورۀ سوم از زمان دقيق سازي مباني آناليز رياضي توسط وايرشتراس و ديگران تا به امروز. همچنين سه مكتب فلسفي منطق گرايي، شهودگرايي و صورتگرايي در رياضيات را نقد و نقاط ضعف و قوت آنها را بررسي مي كنيم. نشان خواهيم داد كه اين سه مكتب غالب در فلسفۀ رياضي هر يك با روي گردانيدن از تجربيات عيني رياضيدانان، به مقوله اي مستقل از رياضيات تبديل شده است كه جوابگوي كنجكاوي هاي فلسفي رياضيدانان حرفه اي نيست.