رويكرد قانون مجازات اسلامي 1392 به كيفر جرم ناتمام

The Approach of the Islamic Criminal Penal Code (1392) to Incomplete Punishment

قانون مجازات اسلامي در مادۀ 122 به طور خاص براي شروع به جرم، و در تبصرۀ همين ماده براي جرم محال، مجازات تعيين نموده است. مطابق با اين ماده، جرم‌انگاري از شروع به جرم و جرم محال بر حسب درجۀ مجازات صورت گرفته است. اين پژوهش با ملاحظۀ مباحث فقهي و مقارنۀ موضوع با حقوق عرفي، به ارزيابيِ مجازات جرايمِ ناتمام در قانون مجازات اسلامي پرداخته است. يافته‌هاي اين پژوهش نشان مي‌دهد كه در جرم‌انگاري شروع به جرم، عدم توجه قانون‌گذار به ماهيت و نوع جرايم از حيث فعل مثبت يا ترك فعل بودن، مطلق يا مقيد بودن و... صحيح نيست و باعث كثرت مصاديق شروع به جرم نيز گشته است. شدت مجازات‌ها اشكال ديگري است كه به مجازات جرايم ناتمام در قانون مجازات اسلامي وارد است. در خصوص جرم محال نيز صحيح آن بود كه مقنن با حكم به اقدامات تأميني و تربيتي به جاي مجازات، رفع حالت خطرناك مرتكب را دستور كار قرار مي‌داد.

the Islamic Penal Code in Art. 122 has determined punishment especially for the beginning of crimes and in the note of this Article for impossible offences. Based on this Article, criminalization from attempt and impossible offences based on degree of punishment has adopted. With regarding the Islamic jurisprudential and legal issues and comparing the subject with the customary law, this paper aims to evaluate incomplete punishment in the Islamic penal code. Findings show that, it is not correct the legislator’s inattention to the nature and types of crimes from the point of positive act or omissionand from absolute and conditioned in the criminalization of attempt and it has caused the multiplicity instances of attempt. The severity of crimes is another complication of the Islamic penal code relating to incomplete punishment. It would be correct for impossible offences if the legislator considered the resolve of the dangerous state of the perpetrator for (instead of) punishments with the verdict of the provisional educational measures.