بررسي ارتباط بين اندازه بنگاه‌هاي صنعتي و رشد اقتصادي در ايران

در چند دهه اخير توسعه صنعتي و گسترش بنگاه­ ها در اندازه ­هاي مختلف سبب شكل­ گيري بخش صنعت با تاكيد بر صنايع كوچك و متوسط و زودبازده و يا صنايع بزرگ در كشورهاي مختلف شده است. بررسي وجود ارتباط ميان اندازه بنگاه­ ها و رشد اقتصادي مي تواند بسياري از سياست­ هاي مرتبط با حمايت از بنگاه ­ها را تحت تأثير قرار دهد. در اين تحقيق اثر بنگاه ­هاي كوچك و متوسط در مقايسه با بنگاه­ هاي بزرگ بر رشد اقتصادي ايران طي سال­هاي 1366 تا 1393 بررسي شده است. براي اين منظور با توجه به مدل رشد رومر (1990) و لي (2010) رشد اقتصادي تابعي از تعداد شاغلين، انباشت سرمايه فيزيكي، مخارج تحقيق و توسعه و تعداد بنگاه­ هاي كوچك و متوسط، و بزرگ در نظر گرفته شده است. برآورد مدل و تحليل نتايج با استفاده از الگوهاي هم­ انباشتگي و خودرگرسيون برداري حاكي از آن است كه تعداد بنگاه­ هاي كوچك و متوسط و همچنين تعداد بنگاه­ هاي بزرگ اثر مثبت بر رشد اقتصادي ايران در دوره مورد بررسي مي گذارند و اثر تعداد بنگاه­ هاي كوچك و متوسط بر رشد اقتصادي بيشتر از تعداد بنگاه ­هاي بزرگ است. دليل آن از زود بازده بودن فعاليت­ ها در بنگاه هاي كوچك و متوسط و همچنين وجود موانع بسياري است كه در رابطه با رشد بنگاه­ هاي بزرگ در اقتصاد ايران وجود دارد.