تجلي حاكميت الهي در اصول قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران

The Emanation of Divine Sovereignty in the Articles of IRI Constitution

اصل حاكميت الهي بدين معني است كه حاكم اصلي، خدا و قانون و احكام الهي است، همانگونه كه در فقه اسلامي به ويژه فقه شيعه متبلور است، در سراسر قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران، نيز تبلور يافته است و هيچ تعارضي بين فقه و قانون اساسي در جهت طرح حاكميت الهي وجود ندارد. در قانون اساسي آرمان گرايي الهي منشا حاكميت قلمداد شده، محتواي آن را اسلامي معرفي نموده است. همچنين حاكميت و نظارت ولي فقيه جامع الشرايط و مجري احكام الهي را مطرح ساخته است. و نيز راي مردم، نظارت آنان و شورا را تحقق بخش عيني حكومت و حاكميت الهي دانسته است. و در نهايت از تغييرناپذير بودن محتواي اصول مربوط به اسلامي بودن نظام و ابتناي كليه قوانين و مقررات براساس موازين اسلامي و پايه هاي ايماني سخن مي گويد كه حاكي از توجه به حاكميت الهي است.

By Divine sovereignty is meant that the main ruler is God and Divine laws and rules. It is manifested in the whole of IRI constitution as manifested in Islamic fiqh، particularly in Shiite fiqh. There may not be، therefore، found any disagreement between fiqh and the content of IRI constitution in the field. In the constitution، Divine idealism has been regarded as the origin of sovereignty، the fact that has caused its content to be known as Islamic. Again، the constitution has proposed the sovereignty and supervision of a faqih of necessary conditions and executor of Divine laws. It has accepted the nation`s vote، control and council as objective realization of Divine sovereignty. It، finally، emphasizes on unchangeability of the contents preparing Islamic state of the system and introduces its laws and regulations as bing necessarily based upon Islamic teachings and beliefs; the fact preparing Divine sovereignty.