بررسي برنامه درسي تربيت اخلاقي در چند كشور جهان و كشور ايران

Analyzing Moral Education Curriculum in Iran and Some Other Countries

تربيت اخلاقي يكي از مهم ترين مسائل آموزشي و تربيتي مي باشد. دستيابي به اين هدف، نيازمند نقشه اي است كه در ادبيات علوم تربيتي، به آن «برنامه درسي» مي گويند. اين طرح و نقشه، زماني مي تواند آن نهاد را به اهداف مطلوب خود برساند كه مبتني بر رويكرد برآمده از اصول، شيوه ها و چشم اندازهاي حاكم بر فرهنگ آن كشور باشد. اين مقاله، به بررسي رويكرد حاكم بر برنامه درسي تربيت اخلاقي در چند كشور جهان و ايران پرداخته است. روش پژوهش توصيفي- تحليلي است. به طوركلي در نظام تعليم و تربيت رسمي و عمومي ايران، گرايش به اخلاق فضيلت وجود دارد.اين رويكرد در چارچوب كتاب هاي درسي، تربيت اخلاقي را به يك جريان ضعيف و كم اثر تبديل مي كند. رويكرد مزبور يك نوع فروكاهش تربيت اخلاقي، به اطلاع رساني اخلاقي است. درحالي كه در كشورهاي ديگر، تربيت اخلاقي ناظر بر اخلاق شهروندي است و بيشتر به آماده سازي جوانان براي نقش ها و مسئوليت خود به عنوان شهروندان مي پردازد.

Moral education is one of the most important subjects in education and training. To this end, we need a plan in educational sciences that is called curriculum. This scheme can only be toward the true path once it is based on an approach that is originated from principles, methods and perspectives on the culture of that country. The present study deals with the analysis of the dominant approach on moral education curriculum in Iran and some other countries. In this descriptive-analytic paper one can realize that in public education in Iran there is tendency toward morals. This approach, in the framework of course books, weakens moral education. This approach is a kind of reduction of moral education to moral informing. While in other countries, moral education is observing citizen`s moral and mostly deals with preparing the youth for roles and responsibilities as citizens.