افراز مرزهاي دريايي ايران در خليج فارس با تاكيد بر ميادين مشترك نفت و گاز

Partition Maritime Borders in the Persian Gulf with an Emphasis on Joint Oil and Gas Fields

اهميت خليج فارس به علت وجود ذخاير نفت و گاز آن است. بهره برداري از ميادين نفت و گاز مشترك، مستلزم افراز مرزهاي دريايي است. در اين راستا مرزهاي دريايي ايران با عربستان، بحرين، قطر، عمان و امارات عربي متحده (دبي) افراز گرديده و سهم هر يك از ميادين مشترك مشخص گرديده است. موضوعي كه كمتر مورد توجه قرار گرفته و تأكيد اين مقاله بر آن است امتيازات ويژه اي است كه ايران هنگام افراز مرزهاي دريايي خود به برخي از كشورهاي عربي داده است كه امروز آثار زيان بار آن مشخص شده است. در اين ميان مرزهاي دريايي ايران با عراق و كويت به علت ويژگي هاي ژئوپوليتيكي افراز نشده و بهره برداري از ميادين مشترك متوقف مانده است. مشكلات ژئوپوليتيكي كه سبب اين مسأله شده و دكترين ها و الگوهايي كه مي تواند به حل اين مشكلات كمك كند، در اين مقاله مورد بررسي قرار گرفته است. با توجه به فضاي مناسبي كه در روابط ايران و عراق بوجود امده، ضروري است كه اين مرزها افرازگردد تا امكان بهره برداري از ميادين مشترك فراهم شود.

The importance of the Persian Gulf because of its oil and gas reserves. Exploitation of shared oil and gas fields, requires a partition of maritime borders. In this regard, Iran's maritime borders with Saudi Arabia, Bahrain, Qatar, Oman and United Arabic Emirates (Dubai) partition and the share of each joint action has been identified. The maritime border with Iraq and Kuwait due to the geopolitical features not partition and exploit the shared fields has stagnated. Geopolitical problems that cause this problem and doctrine and patterns that can help solve these problems, in this paper is studied. Due to space born in Iran-Iraq relations, it is essential that these boundaries Afrazgrdd be provided to enable the operation of the joint action