ارتباط انديشۀ سعادت و سبك زندگي مهدوي (با تكيه بر مباني علامه طباطبايي)

جستار پيش رو، ارتباط انديشۀ سعادت با سبك زندگي مطلوب را بر اساس مباني علامه طباطبايي مورد واكاوي قرار مي‌دهد. بر اساس ديدگاه تفسيري - كلامي علامه، سعادت، خير وجودي است كه مقدمه كمال موجود است و در انسان كه مركب از روح و بدن است، خيري است كه مقتضاي قواي روحي و بدني اوست. اين سعادت، مراتب، درجات و تقسيماتي چون دنيوي و اخروي دارد و انسان در گزينش و اكتساب راه سعادت مخير است. ايشان حقيقت سعادت را در گذراندن مراحل توحيد، عبوديت و اتصال به ذات يگانۀ سبحان مي‌داند. حال فردي كه به اين انديشه معتقد است و حقيقت سعادت را در لقاءالله مي‌داند، در پي دستيابي و رسيدن به اين حقيقت، راهي را مي‌جويد كه هرچه بهتر و آسان‌تر او را به سرمنزل مقصود برساند. بهترين طريق ارائه‌شده با نظر به جامعيت و ظرفيت‌هاي ويژۀ آيين اسلام و به‌ويژه مذهب تشيّع، تربيت افراد به شيوۀ مهرورزي و محبت است كه حقيقت اين حبّ در محبت حق‌تعالي و در رتبۀ بعد، محبت به راهنمايان مسير تكامل و سعادت است و دراين‌ميان، محبت و معرفت به امام عصر? مصداق كنوني هدايتگران الهي است كه با ايجاد سبك زندگي منتظرانه و تأثير تكاملي خويش در ابعاد گوناگوني همچون بعد فكري، بعد روحي - رواني، بعد اخلاقي و بعد عملي، سبب تعالي فرد شود و او را به سعادت دنيوي و اخروي مي‌رساند.