تحليل ساختاري دو حكايت از بوستان سعدي براساس نظريه برمون

نگاه ساختاري به آثار ادبي به سبب بررسي عناصر درون‌متني و كشف الگوي پيوند آنها، زمينه‌هاي دريافتي شايسته‌تر از ماهيت ادبيات را فراهم مي‌آورد و با نشان‌ دادن شگردهاي خلق آثار برتر ادبي مي‌تواند به گسترش الگوهاي پردازش اثر ادبي كمك كند. گروهي از منتقدان ساختارگرا به فرمهاي روايي و بررسي عناصر داستان و قوانين تركيب آنها پرداخته‌‌اند؛ كلود برمون با ابداع يك نظام مبتني بر نمايش شكلواره‌اي براي روايت، طرحي پيشنهاد مي‌كند كه بر پايه چگونگي روابط بين كوچكترين واحدها استوار است. در اين مقاله با استفاده از الگوي پي‌رفتها و تواليهاي برمون، به تحليل و بررسي دو حكايت از بوستان سعدي پرداخته‌ايم. هدف از انتخاب اين موضوع انطباق اين نظريه با ساختار دو حكايت روايي از بوستان سعدي است