سلامت رواني در چشم اندازي گسترده تر

پارادايم، هسته ي اصلي و زيرساخت نظريه هاي علمي است. هر اندازه كه يك نظريه از پارادايم متقن و جامع تري برخوردار باشد، مي تواند در عمل به موفقيت هاي بيشتري دست يابد. اين مطلب در تمامي علوم قابل بررسي و تاييد است و در علوم انساني و به خصوص در علوم رفتاري و روان شناسي، از وضوح بيشتري برخوردار است. براي تبيين چگونگي ارتباط مفاهيم پايه و مفروضات متافيزيكي با تغيير و تحولات انجام شده در نظريه هاي روان شناختي و مدل هاي سلامت رواني، مناسب است مدل هاي سلامت رواني را از منظر مباني نظري شان بازبيني كنيم. در اين مقاله از مجموع مدل هايي كه در سلامت رواني ارايه شده است، سه مدل عمده ي زيستي (طبي)، زيستي ـ رواني ـ اجتماعي (مدل سيستمي) و مدل ارتقا را انتخاب و مباني هستي شناسانه، انسان شناسانه، معرفت شناسانه و روش شناسانه ي آنها را به اجمال بررسي كرده ايم. با تحليل تاريخچه و هم چنين مباني نظري نظريه هاي علمي موجود، مي توان به سير تحولات اين نظريه ها پي برد و به چشم انداز گسترده تري از سلامت رواني دست يافت.