بررسي شيوه هاي مددكاري اجتماعي مورد استفاده مددكاران ناجا و ميزان تناسب آنها با مشكل هاي مددجويان و تاثير آنها بر قادرسازي (مطالعه كلانتري ها و مراكز مشاوره نيروي انتظامي تهران بزرگ)

هدف از تحقيق حاضر، بررسي و جمع آوري روش هاي مددكاري اجتماعي كه مددكاران شاغل در ناجا از آن آنها استفاده مي كنند و تعيين روش و شيوة مناسب براي هر مشكل خانوادگي، انتظامي و نزاع ب همنظور توانمندسازي مددجويان در سطح بالاتر، در ناجا، يا به عبارتي، ارائة روش مناسب مددكاري اجتماعي براي مددكاران اجتماعي در ناجا بوده است. اين تحقيق، يك پژوهش پس رويدادي و رابطه اي از نوع همبستگي يا همخواني مي باشد كه بر روي نمونه 370 نفر از كليه مراجعاني كه به مراكز مشاوره و دفاتر مددكاري و كلانتري هاي ناجا و سركلانتري نهم تهران مراجعه نمود ه اند و پرونده هايشان در سال 1387 مختومه اعلام شد ه اند، انجام گرفت. نتايج اين پژوهش نشان داد كه بهترين شيوه ممكن براي مشكل خانوادگي، شيوه مددكاري نظام مند (سيستماتيك) مي باشد. بر اساس آماره هاي جدول دو بعدي مشخص شد كه براي مشكل خانوادگي، روش نظام مند بالاترين ميزان توانمندسازي و ايجاد مصالحه بين خانواده، بالاترين اولويت را در انتخاب شيوه نظا م مند براي مشكل خانوادگي دارد. همچنين، روش وظيفه محوري با كمترين ميزان مصالحه و توانمندسازي مددجوي خانوادگي، كمترين اولويت را براي انتخاب خواهند داشت. در فرضيه دوم؛ در مشكل حقوقي، روش يا شيوه با ميزان توانمندسازي ارتباط دارد.