پيچيدگي صادرات غير نفتي و سرمايه گذاري مستقيم خارجي (مطالعه موردي كشورهاي درحال توسعه با تاكيد بر ايران)

Non- oil export sophistication and foreign direct investment: Case studies developing countries with emphasize on Iran

مطالعات اخير، نشان دهنده اهميت سرمايه‌‌ گذاري مستقيم خارجي در پيچيدگي صادرات كشورها است. هدف از اين مطالعه، بررسي رابطه‌ سرمايه‌گذاري مستقيم خارجي در شاخص پيچيدگي صادرات غير نفتي كشورهاي درحال توسعه و با تاكيد بر ايران است. براي اين منظور با ارايه چارجوب نظري، تجربي و با استفاده از تكنيك پانل به تخمين عوامل موثر بر پيچيدگي صادرات غير نفتي كشورهاي درحال توسعه كه شامل 108 كشور طي دوره زماني 2013-1997 مي باشد پرداخته‌ شده‌ است. مدل با استفاده از روش حداقل مربعات تعيميم يافته در چارچوب رگرسيون هاي با اثرات ثابت زماني تخمين زده شده‌ است. نتايج نشان مي‌ دهد سرمايه گذاري مستقيم خارجي رابطه‌ معناداري با شاخص پيچيدگي صادرات غير نفتي كشورهاي درحال توسعه دارد. اين يافته‌ درس هاي مهمي براي ايران دارد از جمله اينكه پيچيدگي صادرات غير نفتي خود را از طريق سياست‌ هاي جذب سرمايه‌ گذاري خارجي افزايش دهند.

Recent studies show the significance of foreign direct investment in export sophistication of a country. The aim of this study is to survey on the relation of foreign direct investment in non-oil export indices of developing countries with emphasize on Iran. So, by providing a theoretical and empirical framework, and with the use of Panel technique, we have estimated the effective factors on nonoil export sophistication in developing countries which include 108 countries during 1997-2003. This model is estimated through Feasible Generalized Least Squares (FGLS) method in regression frameworks with certain fixed time effects. The result shows there is a significance relation between foreign direct investment and non-oil export complexities indices in developing countries. This shows important lessons for Iran, including increase the non-oil export complexities through attracting foreign direct investment policies.