گفتمان ترجمه در شاهنامه فردوسي

گرايش ايرانيان شاعر و اديب به فارسي نويسي بعد از ورود اسلام شدت يافت. اسلام با زبان عربي وارد ممالك غير عرب شد و زبان فرهنگ اين اقوام را تحت تاثير قرار داد. ايرانيان تنها اقوامي بودند كه با قبول دين جديد زبان و فرهنگ ملي خود را حفظ كردند، بلكه در حفظ حدود و شريعت قرآن و ماثورات نبوي (ص) تلاش بي وقفه اي نمودند و بسياري از اين آثار را به زبان فارسي ترجمان شدند. فردوسي (330-411 ه.ق) از تحصيل كرده هاي قرن چهارم هجري است، وي در به كارگيري زبان ملي خود اصرار دارد و اين كوشش را در شاهنامه به وضوح نمايانده است. اين تحقيق در نظر دارد به شيوه تحليل محتوا واژگان ديباچه شاهنامه را به عنوان نمونه در حوزه ترجمه نقد و بررسي كند، كه فردوسي در اين جريان تا حدود نود درصد واژگان مستعمل خود را از برابر نهاده هاي فارسي انتخاب مي كند و با آگاهي از كاربرد واژگان عربي پرهيز مي نمايد.