مصاديق حق حريم خصوصي درفقه و نظام حقوقي ايران

حق حريم خصوصي يكي از حقوق مسلم و طبيعي هر فرد است كه كرامت ذاتي و انساني براي وي به ارمغان آورده است و با آرامش رواني و فكري جامعه ارتباط تنگاتنگ دارد. هر كسي حق دارد از افراد عادي و حكومت انتظار احترام به حريم شخصي اش را در كليه ابعاد آن داشته باشد تا بتواند در زندگي اجتماعي حوزه فردي و مستقلي داشته باشد. لذا در هر جامعه يكي از وظايف مردم و حكومت حمايت از اين حق و جلوگيري از تجاوز و تعدي عليه حريم خصوصي افراد مي باشد. در حقوق اسلام اين حق مورد حمايت قرار گرفته است. از جمله در قرآن كريم در چندين مورد بر اين حق تاكيد شده است كه مي توان به آيات 27 و 28 سوره نور و 11 و 12 سوره حجرات اشاره نمود. همچنين قاعده لا ضرر و لا ضرار يكي ديگر از مصاديق بارز در زمينه احترام به حق حريم خصوصي در اسلام مي باشد. موضوع حقوق ايران نيز در مواجهه با حق حريم خصوصي موضع تحويل گرايانه است يعني به طور ضمني و در بطن قوانين حقوقي ايران به طور ناقص مورد حمايت قرار گرفته است. با بررسي فقهي حق حريم خصوصي و محدوده حمايت از آن مي توانيم به قانونگذاران و واضعان قوانين جديد تلنگري بزنيم تا با وضع قوانين مناسب بر مبناي احكام اسلامي حول محور حق حريم خصوصي پايه هاي كار را آنچنان محكم نمائيم تا جامعه اي بر اساس باور و يقين داشته باشيم نه دروغ و تجاوز به حق حريم خصوصي .