چشم و چهره در شعر حافظ

معشوق در شعر حافظ به جهت ابهامي و ايهامي كه در كلام خواجه ديده مي شود ، چو غنچه داراي فروبستگي و دشواريهاي فراواني ست كه مانند ابر بهاري بايد از آن گره گشايي كرد‌. از ديرباز ميان پژوهشگران درباره معشوق و ويژگيهاي معشوق در شعر حافظ اختلاف راي فراواني بوده است ، پاره اي معشوق را در كلام خواجه يك سر معشوقي آسماني مي دانستند و تمام ويزگيهاي زميني معشوق را در شعر خواجه استعاره از معشوق ازلي مي دانند. از سوي ديگر پاره اي از محققان معشوق را در شعر خواجه معشوق زميني دانسته اند و تعابير عارفانه را در در خصوص معشوق در كلام او رد كرده اند . دسته سومي نيز در ميان پژوهشگران راه ميانه را برگزيده اند و معتقد به جمع ميان معشوق زميني و آسماني هستند . آنچه در اين مقاله بطور خاص به آن پرداخته شده ويژگي ظاهري معشوق در غزليات حافظ است‌. يافته هاي اين پژوهش نشان مي دهد كه خواجه در كلام خود از برخي بيان ويژگي هاي ظاهري چشم و چهره مانند مژگان‌، ابرو‌، زنخدان، خط و خال بهره فراوان برده است‌.