پويايي شعر انتظار (با تكيه بر شعر علي معلم، يوسف علي ميرشكاك و علي رضا قزوه)

شعر انتظار شاخه اي از شعر ولايي است و مضاميني چون انتظار فرج، اظهار ارادت و علاقه به حضرت مهدي (عج)، ويژگي هاي منتظر واقعي و بيان كاستي ها و نا به ساماني هاي عصر حاضر را در بر مي گيرد. با توجه به اين كه مصداق شعر انتظار بزرگ مردي است كه ريشه در چهارده قرن دارد و بنا بر اعتقاد شيعيان دوازده امامي مبني بر زنده بودن ايشان؛ لذا اشعار انتظار داراي پويايي خاصي است. فضاي معنوي و روحاني و رويكرد انتقادي - اجتماعي در شعر انتظار پويايي اين شعر را افزون تر كرده است. علي معلم، يوسف علي ميرشكاك و علي رضا قزوه از شاعران معاصر به شمار مي آيند. بررسي پويايي اشعار انتظار هر سه شاعر هدف پژوهش حاضر است. اشتياق و انتظار براي آمدن موعود، آمادگي براي ظهور حضرت، آخرالزمان و حوادث مرتبط با آن، طرح مسايل اجتماعي و انتقادي براي تغيير وضعيت موجود به حال مطلوب و قابل قبول باعث شده است تا شعر هر سه شاعر پويا باشد.