بررسي آيين‌ مهر و بازتاب آن در بخش شاهان پيشدادي‌ شاهنامه

شاهنامه‌ دفتري است‌ كه ردّ فرهنگ اين‌ سرزمين‌ كهنسال را در جاي‌ جاي آن مي‌توان پي گرفت‌ و كمترين مكتوبي را در زبان‌ فارسي و فرهنگ‌ ايراني مي‌توان يافت‌ كه از چنين ويژگي‌‌اي برخوردار باشد. از ديگر سوي آيين‌ مهري از آيين‌هاي كهني‌ است‌ كه به‌ باور پژوهشگران، از ديرباز بر آيين‌ها و باورهاي پس از خود تأثيرگذار بوده و دامنه‌ي اين تأثيرگذاري حتي‌ از مرزهاي فرهنگي ايران در گذشته‌ و به ديگر سرزمين‌ها نيز رسيده‌ است. بررسي اين تأثير فرهنگي، دستمايه‌ي پژوهش‌هاي كساني بوده كه در صدد برآمده‌اند‌ تا بر گذشته‌هاي تاريخي و فرهنگي اين مرز و بوم‌ پرتوافكني‌ كنند و هركسي در اين راه به‌قدر همت‌ و توان خويش كوشيده‌ است. اين پژوهش براساس هدف، از نوع تحقيقات بنيادي – نظري و روش تحقيق نيز توصيفي – تحليلي مي باشد و نگارنده‌ در اين مقاله كوشيده است تا با تكيه‌ بر دستاوردهاي پژوهشگران‌ پيشين‌، ضمن‌ معرفي آيين‌ مهر، بازتاب‌ انديشه‌هاي اين آيين‌ را در بخش شاهان‌ پيشدادي شاهنامه‌ مورد بررسي قرار دهد. همچنين به مواردي چون تاريخچه‌‌ي دين‌ مهر، ارتباط‌ اين دين با ديگر دين‌ها، چهار ركن اساسي در اين آيين و رايج‌ترين نمادهاي دي مهري‌ پرداخته‌ شده است.