بررسي ساختاري حساميزي در شعر كودك و نوجوان

حساميزي يكي از راه‌هاي تصويرآفريني در متون ادبي است كه با آميختن حواس با يكديگر پديد مي‌آيد و مخيل ساختن زبان و گسترش امكانات زباني را هدف قرار مي‌دهد. اين شگرد به دليل وجود ذهنيت حس‌آميزي در كودكان و نوجوانان با شعر اين مخاطبان تناسب بيشتري دارد و نياز كودكان به امكانات و شيوه هايي را براي رشد زبان و ذهن، اهميت استفاده از اين گونه تصويرسازيهاي زباني بيشتر مي‌كند؛ از اين‌رو شاعران كودك و نوجوان با آگاهي از اهميت اين موضوع در شعرهاي خود به تناسب از اين شگرد بهره برده‌اند. اين مقاله به بررسي ساختارهاي زباني، بلاغي و معنايي حساميزي در شعر سيزده شاعر كودك و نوجوان معاصر مي‌پرازد. روش اين پژوهش، توصيفي و آماري است. بر اساس دستاوردهاي مقاله، بسامد كاربرد حساميزي و تنوع آن در شعر كودك و نوجوان زياد است تا جايي كه بيشتر شاعران مورد بررسي به تفاريق از همه‌ امكانات اين شگرد در شعرشان سود جسته‌ و حتي مفاهيم انتزاعي را با امور حسي آميخته‌اند.