بررسي روش «تاريخ‌نگاري ايده‌ها»ي آرتور لاوجوي در متن منازعات روش‌شناختي تاريخ انديشه

تاريخ انديشه طي سده اخير موقعيت خود را به­مثابه يك ديسيپلين يا حوزه مطالعاتي متمايز تثبيت كرده است. به تبع اين امر، توجه به مباحث روش­شناختي اين حوزه مطالعاتي نيز گسترش يافته و مجموعه­اي از منازعات روشي را برانگيخته است. عمده­­ترين منازعات روش­شناسي حول مباحثي چون متن و زمينه، مطالعه طولي و عرضي و نيز مسيله عينيت در جريان است. ­ در اين مقاله، كار تاريخ­نگار آلماني­تبار آمريكايي، آرتور لاوجوي، در بستر اين مباحث روش­شناسي تاريخ انديشه مورد توجه قرار مي­گيرد. او كه به واسطه طرح روش «تاريخ ايده­ها» در محافل علمي و دانشگاهي شناخته مي­شود، به رويكرد متن­گرا و علاقه­مند به مطالعات طولي در تاريخ انديشه تعلق دارد. بناي رويكرد روشي او بر دو ستون اصلي بنا شده است: نخست، مفهوم «واحد-ايده» كه عبارت از ايده­هاي بنياديني است كه دكترين­ها و نظريه­ها از تركيب آنها ساخته مي­شوند و ديگر تاكيد بر مطالعه تحول ايده­ها در بستر ميدان­ها و حوزه­هاي مختلف فكري بدون توجه به مرزها و ديوارهاي تخصصي و رشته­اي