ارتباط بين سرمايه‏ي روانشناختي و سازگاري شغلي كاركنان علوم پزشكي كرمانشاه: بررسي نقش ميانجي خودكارامدي شغلي

سابقه و هدف: سازگاري شغلي به عنوان حالت سازگار و مساعد رواني فرد نسبت به شغل پس از اشتغال، پيامدهاي مثبتي به همراه دارد كه شناسايي عوامل موثر بر آن را ضروري مي‏سازد. هدف اين پژوهش بررسي نقش ميانجي خودكارآمدي شغلي در رابطه بين سرمايه‏ي روانشناختي و سازگاري شغلي كاركنان دانشگاه علوم پزشكي كرمانشاه در سال 1395 بود. مواد و روش ها: پژوهش توصيفي از نوع همبستگي و به روش معادلات ساختاري بود. با توجه به جدول مورگان و با استفاده از روش نمونه گيري در دسترس، 122 نفر از كاركنان دانشگاه علوم پزشكي كرمانشاه در سال 1395 (92 نفر مرد و 30 نفر زن) به عنوان نمونه انتخاب شدند. براي جمع آوري داده ها از پرسشنامه هاي سرمايه‏ي روانشناختي Luthans ، خودكارآمدي شغلي Rigs & Knight و پرسشنامه سازگاري شغلي Dawis & Lofqist استفاده شد. براي تجزيه و تحليل داده‏ها از نرم افزار SPSS (ميانگين، انحراف استاندارد، همبستگي پيرسون، آزمون كايمو و بارتلت) و ورژن 22 و LISREL ورژن 8/8 استفاده شد. يافته ها: نتايج تجزيه و تحليل داده ها نشان داد كه اثر مستقيم سرمايه‏ي روانشناختي بر خودكارآمدي شغلي و سازگاري شغلي معني دار است و همچنين خودكارآمدي شغلي بر سازگاري شغلي اثر مستقيم دارد. نقش واسطه اي خودكارآمدي شغلي در رابطه بين سرمايه‏ي روانشناختي و سازگاري شغلي كاركنان نيز معنا دار بود. نتيجه گيري: سرمايه‏ي روانشناختي و خودكارآمدي شغلي به عنوان متغيرهاي موثر بر سازگاري شغلي، بايد توسط مديران دانشگاه مورد توجه قرار گفته و تلاش كنند تا اين دو متغير را در كاركنان تقويت كنند.