پارادايم حاكم بر فلسفه ذهن معاصر

اين مقاله در پي تبيين پارادايم حاكم بر فلسفه ذهن در دوران معاصر است. نويسنده با روش تحليلي، پس از ذكر كليّاتي در باب نگرش پارادايمي توماس كوهن، در پي توضيح اين مطلب برآمده كه پاردايم حاكم بر فلسفه ذهن معاصر، شديداً متاثّر از علوم تجربي – اعمّ از فيزيك، روان‏شناسي تجربي، زيست‏شناسي، علوم اعصاب، علوم كامپيوتر – بوده است. حكومت پارادايم مذكور را مي‌توان در برخي مسايل و مباحث محوري در فلسفه ذهن معاصر، مانند «تبيين‏ناپذيري كيفيت‏هاي پديداري»، «اصل سادگي (تيغ اُكام) و حذف ويژگي‏هاي ذهنيِ غيرفيزيكي»، «اصل بستار علل فيزيكي و انكار عليّت ذهن به فيزيك» و ... مشاهده نمود. اين مقاله با پرداخت مفصّل به نمونه‏هاي مذكور، نشان مي‏دهد تعهّدات پارادايمي فيلسوفان ذهن در دوران معاصر، چه تبعاتي در اولويت‏يابي معضل‏ها، نحوه پردازش مسايل، و گزينش رويكرد پاسخ‏گويي به آنها، به دنبال داشته است.