خوانش داستان هفتواد از ديد تاريخگرايي نوين و تحليل گفتمان

پژوهش حاضر بر آن است تا از دو ديد تاريخگرايي نوين و تحليل گفتمان، كه با مقوله هاي قدرت و ايديولوژي پيوندي ژرف دارند، به بازخواني اين داستان بپردازد و وجوه مغفول و نكاويده آن را بازنماياند. در مجموع، تنش ميان عناصر ساساني و اشكاني، تقابل قدرت مشروع و نامشروع و هژموني نظام طبقاتي و مالي و نيز تقابل دو آيين زردشتي و مهرپرستي، بنمايه داستان هفتواد در هريك از اين خوانشها است. همچنين بررسي عناصر و نشانه هاي روايت شاهنامه و ديگر منابع داستان هفتواد، نشان مي دهد كه منابع قدرت سياسي و ايديولوژيك در صورتبندي وقايع در منبع اصليِ روايت شاهنامه (كارنامه اردشير بابكان) و در پي آن در خودِ شاهنامه نقش مهمي ايفا كرده است.