تحول فناوري موشكي و راهبرد دفاعي - امنيتي جمهوري اسلامي ايران

در اين مقاله تأثير تحول فناوري موشكي بر راهبرد دفاعي- امنيتي جمهوري اسلامي ايران مورد كاوش قرار مي‌گيرد. با توجه به التهاب دائمي فضاي امنيتي خاورميانه و تغيير رويكرد قدرت‌هاي بزرگ و همچنين برخي از كشورهاي منطقه در قبال ايران، بعد از پيروزي انقلاب، اين كشور براي دفع تهديدات احتمالي و حفظ امنيت خود در نظام بين‌الملل، تقويت توان نظامي و افزايش توانمندي موشكي را در سرلوحه سياست دفاعي قرار داده است. در دهه‌هاي اخير و به‌ويژه بعد از جنگ تحميلي، ازلحاظ كمي و كيفي در قابليت‌هاي موشكي ايران پيشرفت‌هايي حاصل شده است كه مهم‌ترين وجه آن افزايش برد و دقت سيستم‌هاي موشكي بوده است. اين مقاله با طرح اين پرسش كه تحول در فناوري موشكي چه تأثيري بر راهبرد دفاعي- امنيتي ايران داشته است؟ در قالب فرضيه و با بهره‌گيري از روش توصيفي- تبييني، بر اين ادعا است كه افزايش قابليت‌هاي موشكي از حيث برد و دقت منجر به تحول راهبرد دفاعي- امنيتي ايران از بازدارندگي سرزميني و مرزي به بازدارندگي فرامرزي شده است. بر اين اساس، بررسي نظريه بازدارندگي براي توضيح ضرورت توسعه اين فناوري‌ها، واكاوي راهبرد دفاعي-امنيتي ايران در قالب سياست بازدارندگي و درنهايت تمركز بر فناوري موشكي و تأثير آن بر راهبرد دفاعي- امنيتي ايران بخش‌هاي اصلي مقاله را تشكيل مي‌دهند.