بررسي نقش نشانه هاي سجاوندي در شعرهاي نيمايي مهدي اخوان ثالث

The Role of Punctuation Marks in Nimaee Poems of Mehdi Akhavan Sales

نشانه هاي سجاوندي از ابزارهاي نسبتاً جديد رسم الخط فارسي هستند كه در گفتار مكتوب جايگزين لحن و ديگر اشاره هاي شبه كلامي در گفتار شفاهي مي شوند. جستار حاضر نشانه هاي سجاوندي را در شعرهاي نيمايي مهدي اخوان ثالث (م. اميد) مورد بررسي قرار مي دهد و در صدد پاسخ گويي به اين پرسش است كه علائم سجاوندي چه نقش و كاربردي در شعر اخوان دارد. نگارنده به منظور پاسخ گويي به سوال پژوهش با بهره گيري از شيوه ي استقراء تام، نشانه هاي سجاوندي را از شش دفتر شعر نيمايي اخوان استخراج كرده، سپس با استفاده از شيوه ي توصيفي ـ تحليلي به بررسي داده هاي پژوهش پرداخته است. نتيجه ي پژوهش بيانگر آن است كه نشانه هاي سجاوندي در شعرهاي نيمايي اخوان دو كاربرد عمده دارد: 1- كاربرد زباني به منظور دلالت بر آواهاي زبرزنجيري، تفكيك ساختار جمله و ايجاد انسجام در متن؛2- كاربرد هنري به منظور تصويرسازي، القاگري و برجسته سازي كه اخوان از اين كاربردها براي تقويت وحدت پيكره ي شعري خود استفاده كرده است.

Punctuation marks are relatively new tools in Persian language. The present article investigates the status and the role of punctuation marks in the Nimaee poems of Mehdi Akhavan Sale to see what role and function they play in his poetry. Using the deductive method punctuation marks have been extracted from the six books of Nimaee poetry of Akhavan. Then the data has been examined using the descriptive and analytical methods. The results indicate that punctuation marks in Akhavan’s modern poetry have two main applications: A) the use of language to imply suprasegmental sounds، breaking up the sentence structure and creating coherence in the text; B) artistic usage to create images، and foregrounding which Akhavan has used to strengthen the unity of his poems.