آيين مسيحيت و نشانه هاي آن در شاهنامه

موضوع اين نوشته بررسي بازتاب آيين مسحيت در شاهنامة حكيم ابوالقاسم فردوسي؛ شاعر حماسه‌سراي قرن چهارم و پنجم هجري قمري است. همانگونه كه بر ادب‌شناسان و دوست‌داران ادبيات معلوم است يكي از مهمترين زيرساخت‌هاي آثار حماسي و درونمايه هاي مستمر آن زمينه هاي ديني و اعتقادي افراد، گروه ها، ملت‌ها و اقوام مختلف مي‌باشد. اصولاً آرمان انسان هاي پاك سرشت، وجود جامعه اي ديندار، ديندان، مذهبي و به طور كلي آن مدينة فاضله‌اي است كه حكيم فيلسوف، فارابي، به دنبال آن گشته‌اند اما در آثار حماسي تا اديان و پيام آوران آنها به عنوان مصلحان بزرگ جهاني به پا نخيزند و قهرمان و يا پهلواني داد حمايت از آن را سر ندهد (همچون زرتشت و اسفنديار) اثر حماسي مبتني بر پايه هاي ديني متولد نمي‌شود. لذا وجود دين جزء لاينفك آثار حماسي به شمار مي‌رود. نوشتة حاضر، حاصل كاوشي است در شاهنامه تا بازتاب آيين مسيحيت در چنين اثري سترگ و جهاني پژوهيده شود و آشكار گردد.