تابو شكني در شعر حسين منزوي و محمد علي بهمني

از ميان انواع ادبي فارسي، ادبيات غنايي، عرفاني و نيز انتقادي جايگاه بسيار مناسبي براي تابو شكني بوده كه گستره ي آن از رودكي تا عصر ما كشيده شده است. حسين منزوي و محمد علي بهمني دو شاعر بنام معاصر هستند كه در شعر ايشان به واسطه ي كاربرد گسترده ي بن مايه هاي غنايي و اجتماعي بستر مناسبي براي بررسي تابو شكني فراهم آمده است. در اين مقاله تابو شكني در شعر اين دو شاعر در مقياس با مقدسات جهان شمول و نيز مقدسات و منهيات دين اسلام بررسي مي شود، زيرا مقدسات جهان شمول براي پيروان همه ي اديان مورد احترام است و پارسي گويان هم جزئي از آن ها و از طرفي اين دو شاعر مسلمان هستند. در شعر منزوي و بهمني تابو شكني عمدتا به دو صورت شكل گرفته است؛ گاهي به صورت «حسن تعليل»، شعائر و مناسك و فرايض، مانند «كعبه و حج و روزه و نماز» مورد كم ارجي واقع شده و گاهي هم در مقابل، منهياتي همچون «شراب، افيون و زن» - غير مجاز – ستوده شده اند. از ميان دو دسته ي فوق، مباح دانستن منهيات – از جمله مي و معشوق- در شعر ايشان بسيار چشمگير است.