توجيهات فلسفي مجازات از وحدت گرايي تا تكثر گرايي

PHILOSOPHICAL JUSTIFICATIONS OF PUNISHMENT; FROM SINGULARISM TO PLURALISM

چرا مجازات مي‌كنيم؟ اين سؤالي است كه قرن‌هاست ذهن فلاسفه و انديشمندان حقوق كيفري را به خود مشغول كرده است. در پاسخ به اين سؤال استدلال‌هاي سنتي در دو جبهة سزادهي و سودانگاري قرار گرفته‌اند. از آنجا كه اين دو ديدگاه رقيب از ديرباز يكديگر را به عدم تكافو براي توجيه مجازات متهم كرده‌اند، استدلال‌هاي جديدتر تمايل به آشتي‌دادن آن‌ها دارند تا حتي‌المقدور از مزاياي هر يك بهره‌مند شده، از معايب آنها به دور باشند. در اين مقاله ابتدا ديدگاه هاي وحدت‌گراي مجازات كه به سزادهي يا سودانگاري مطلق پايبندند بررسي مي گردد و، پس از آشكارشدن نقاط ضعف هر يك، ديدگاه هاي تكثرگراي مجازات كه سزادهي و سودانگاري را در كنار هم قرار مي‌دهند، تحليل خواهند شد.

Why we punish? This is an old question for philosophers and scientists of criminal law. Classical answer to this question is retributirism or utilitarianism. Because these justifications don't enough for justify of punishment, the new justifications trend to compromise them together. In this article, the writer will research strong retributivism and utilitarianism and after reveal weak points of them, and finally analyses some of important compromising theories in criminal law.