سنجش وضعيت پايداري توسعه محلي در كلاردشت با استفاده از يك الگوي راهبردي

Measurement of Sustainability in Local Development of Kelardasht Using an Strategic Model

به ‌رغم اين كه مفهوم راهبردهاي توسعه شهري حدود 2 دهه است‌ وارد ادبيات مديريت شهري شده اما رويكرد غالب به توسعه در سيستم‌هاي مديريت شهري در كشور ما به گونه‌اي است‌كه تنها در حد هدايت و راهبري طرح هاي هادي يا جامع شهري، تغييرات كاربري واحدها و گسترش سرمايه‌هاي فيزيكي محدود مانده است. به عبارت ديگر پارادايم‌هاي غالب در فرايند توسعه شهري در ايران، طوري شكل گرفته است‌كه بيشتر به بعد اقتصادي توسعه توجه دارد. اين در حالي است‌كه در دنياي امروز، استراتژي‌هاي توسعه اقتصادي بدون در نظر داشتن ابعاد انساني، اجتماعي و زيست محيطي آن، پوياييهايي را ايجاد مي‌كند كه به موجب آن، عوامل اصلي توسعه‌يافتگي به جاي آن كه به عنوان پيشران براي فرآيند توسعه عمل كنند، با تأخيرهاي زماني، در مقابل توسعه قرار مي‌گيرند. در اين حالت، اين‌گونه توسعه‌ها را ناپايدار تلقي مي‌كنند. اين نوشتار يافته‌هاي مطالعه‌اي را ارايه مي‌كند كه با استفاده از روش وزن‌دهي ترجيحي(PW)، وضعيت پايداري توسعه‌ محلي را در كلاردشت مورد سنجش و بررسي قرار دا‌ده است. در اين مطالعه پس از نمونه‌گيري، سنجش، پردازش و پايش دستاوردها و پيامدهاي منفي حاصل از توسعه محلي كلاردشت در20 سال گذشته و مقايسه آن با استانداردهاي بين‌المللي ارايه شده براي سنجش پايداري توسعه، جهت ميل توسعة محلي اين منطقه از كشورمان به سمت پايداري، سياست هاي مناسب پيشنهاد مي‌شود.