اثربخشي درمان شناختي- رفتاري بر رضايت و صميميت زناشويي زوجين جانباز شيميايي

هدف از انجام اين پژوهش، تعيين اثربخشي درمان شناختي- رفتاري بر افزايش رضايت و صميميت زناشويي زوجين جانباز شيميايي سردشت بود. بدين منظور با استفاده از نمونه گيري در دسترس، از افراد مراجعه كننده به بنياد شهيد شهرستان سردشت 30 نفر انتخاب و به شيوه تصادفي در گروههاي آزمايش و كنترل قرار گرفتند. گروه آزمايشي، آموزش شناختي- رفتاري را در طي مدت 10 هفته به صورت هفته اي يك جلسه 1/5ساعتي دريافت كردند، در حالي كه اين امر در باره گروه كنترل انجام نشد. ابزار استفاده شده در اين پژوهش، پرسشنامه رضايت زناشويي انريچ و پرسشنامه صميميت زناشويي واكر و تامسون بود كه در دو مرحله پيش آزمون و پس آزمون براي گردآوري داده ها بر روي آزمودني اجرا شد. نتايج حاصل از تحليل كوواريانس نشان داد كه آموزش درمان شناختي- رفتاري، به طور معناداري ميزان رضايت و صميميت زناشويي در مرحله پس آزمون را در گروه آزمايشي افزايش داد. به طور كلي، اين روش درماني باعث بهبود رضايت و صميميت زناشويي زوجين گرديد