نقش خوش بيني در رابطه بين عواطف مثبت و منفي با نشانه هاي افسردگي و رضايت از زندگي

هدف اين پژوهش بررسي نقش خوش بيني در رابطه بين عواطف مثبت و منفي با نشانه هاي افسردگي و رضايت از زندگي در دانشجويان بود. طرح پژوهش حاضر از نوع همبستگي بود. جامعه آماري اين پژوهش را دانشجويان دانشگاه آزاد اسلامي تبريز در سال تحصيلي 94-93 تشكيل دادند. تعداد 150 دانشجو به شيوه نمونه گيري طبقه اي و خوشه اي چند مرحله اي به شيوه تصادفي انتخاب شدند. آزمودني ها، پرسشنامه هاي خوشبيني (LOT - R )، مقياس عاطفه مثبت و منفي (PANAS)، پرسشنامه افسردگي بك 2 (BDI - II ) و پرسشنامه رضايت از زندگي (SWLS) را تكميل نمودند. براي تحليل داده ها از تحليل مسير استفاده شد. يافته هاي پژوهش نشان داد كه رابطه خوش بيني و عاطفه مثبت با افسردگي منفي و معني دارد ولي با رضايت از زندگي، مثبت و معني دار است. رابطه عاطفه منفي با افسردگي مثبت و معني دار و با رضايت از زندگي، منفي و معني دار است. همچنين، نتايج تحليل مسير نشان ميدهد كه عاطفه ي منفي بر نشانه هاي افسردگي و رضايت از زندگي اثر غير مستقيم دارد. رضايت از زندگي و افسردگي از عوامل فردي به ويژه حالات هيجاني و خلقي تأثير پذيرفته و در اين ميان ارزيابي مثبت از رويدادها قادرند از وقوع افسردگي بازداري نموده و بر رضايت از زندگي بيفزايند. بنابراين، اين يافته داراي تلويحات عملي در عرصه هاي باليني است كه براي بهره گيري درمانگران راه گشايند.