كيفيت زندگي دانشگاهي دانشجويان (مطالعه موردي: دانشگاههاي دولتي شهر تهران)

اين پژوهش باهدف ارزيابي كيفيت زندگي دانشگاهي دانشجويان كارشناسي دانشگاه‌هاي دولتي وابسته به وزارت علوم در شهر تهران به روش پيمايش، با پرسشنامه محقق ساخته و نظرخواهي از 500 نمونه منتخب به‌صورت شبه تصادفي و نسبي، انجام شده است. براي تعيين روايي پرسشنامه از پرسش‌هاي آزمون شده در پژوهش‌هاي مشابه و آراء متخصصان استفاده‌ شده و پايايي آن با استفاده از روش سازگاري دروني و برآورد شاخص آلفاي كرونباخ 20 نمونه اوليه در حد 84/0 تأييدشده است. كيفيت زندگي كل دانشجويان، دانشجويان بومي و دانشجويان غيربومي به‌طور معني­داري به ترتيب كمتر از حد متوسط، كمتر از حد متوسط و در حد متوسط ارزيابي‌شده است. سه بعد روابط اجتماعي- فرهنگي و اوقات فراغت، محل و شرايط زندگي و فضاي عمومي دانشگاه از مؤلفه‌هاي اصلي افزاينده كيفيت زندگي دانشجويي است. در مقابل، چهار بعد امكانات دسترسي، خدمات ورزشي، رفاهي و تفريحي، سلامت جسمي و امكانات درماني- پزشكي و بهداشت و كيفيت غذاي رستوران‌هاي دانشجويي از مؤلفه‌هاي اصلي كاهنده كيفيت زندگي است. به‌علاوه، سه بعد آموزش و خدمات آموزشي، اعضاي هيئت‌علمي و رشد فردي و چشم‌انداز و آينده شغلي، در سطح متوسط گزارش‌شده است. براي مقابله با برخي چالش‌هاي نظام آموزش عالي نظير انگيزه يادگيري، كيفيت، بومي گزيني، جامعه‌پذيري، فعاليت بين‌المللي و جذب دانشجويان خارجي بايد اهتمام به كيفيت زندگي دانشگاهي دانشجويان يكي از محورهاي كانوني حكمراني علمي، سياست‌گذاري، برنامه‌ريزي و مديريت مالي، كالبدي و تشكيلاتي نظام آموزش عالي، دانشگاه‌ها و مؤسسات آموزش عالي كشور باشد.