ارائه الگوي مفهومي برنامه‌ريزي راهبردي مبتني بر زمينه دانشگاهي ايران

در نظام دانشگاهي ايران، انجام برنامه‌ريزي راهبردي در جهت سازگاري مناسب دانشگاه‌ها با تغييرات محيط داخلي و خارجي، ضرورتي اجتناب‌ناپذير است. در اين راستا، اين مقاله قصد دارد پس از معرفي گفتمان حاكم بر برنامه‌ريزي راهبردي نظام دانشگاهي، به تأثير آن‌ها بر مفهوم و مراحل برنامه‌ريزي راهبردي در اين نظام بپردازد؛ و به اين پرسش‌ها پاسخ دهد كه آيا مي‌توان از همان رويكردها و الگوهاي مرسوم برنامه‌ريزي راهبردي كه تاكنون در صنايع و مؤسسات بازرگاني مورداستفاده قرارگرفته‌اند، در سازمان‌هاي دانشگاهي نيز بهره برد؟ و در صورت ضرورت داشتن ارائه الگوي جديد، چه ملاحظات، الزامات و اصلاحاتي بايد اعمال شود؟ ابتدا، با استفاده از روش تحليل كيفي اسنادي، بررسي منابع و مرور مطالعات پيشين، الزامات و مفروضات به‌كارگيري الگوي مطلوب برنامه‌ريزي راهبردي در نظام دانشگاهي، ارائه شد. سپس با استفاده از مطالعه تطبيقي و مرور ادبيات تحقيق، الگوي مفهومي برنامه‌ريزي راهبردي مبتني بر زمينه دانشگاهي ايران، تدوين گرديد. نتايج تحقيق، نشانگر تدوين الگويي جامع، سيستمي و كل‌نگر، سامانمند، مشاركتي و مبتني بر آينده‌نگاري راهبردي بر پايه نظام جامع آمار و اطلاعات و سيستم‌هاي اطلاعاتي يكپارچه دانشگاه است كه بر تفكر راهبردي نيز استوار است.