رويكردهاي آمريكاي لاتين به جامعۀ مدني

Latin American, will rwykrdhạy civil

جنبش دموكراسي خواهي يكي از مهم ترين چالش هاي سياسي آمريكاي لاتين در دوران پسا-استعماري بوده است. اين جنبش ها به شكل هاي مختلفي چون مبارزه ي مسلحانه عليه رژيم هاي نظامي حاكم، تشكيل شبكه هاي اجتماعي براي محدود كردن اختيار دولت در قلمرو عمومي، اصلاحات اقتصادي ليبرالي و همچنين تغيير پياپي دولت ها بر اثر انتخابات دموكراتيك بروز كرده است. هر چند جوامع آمريكاي لاتين از استقلال تا به امروز به دلايل تاريخي، اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي در دستيابي به يك دموكراسي پايدار ناكام مانده اند. البته آن ها پيشرفت هاي خوبي در فرايند دموكراتيزه كردن دولت داشته اند، به طوري كه مي توان ادعا كرد، كه امروزه در هيچ يك از كشورهاي آمريكاي لاتين ديكتاتوري حاكم نيست؛ اما از آن جايي كه دموكراسي نه يك پديده ي صرفاً سياسي، بلكه يك پديده ي اجتماعي چند لايه است، تحقق آن بستگي به افزايش قدرت جامعه در برابر قدرت دولت دارد. تقويت جامعه مدني در برابر دولت اقتدارگرا اول آنكه مستلزم تحقق پيش شرط هاي اجتماعي چون ايجاد شبكه هاي اجتماعي، حذف ساختارهاي اجتماعي سلسله مراتبي و نهادينه شدن فرهنگ مدني در جامعه است. دوم آنكه، ضرورت دارد اصول دموكراتيكي مانند، بازار آزاد، دولت كوچك تحقق پيدا كنند و نهادهاي مدني در قلمرو اجتماعي ايجاد شوند. در اين مقاله موضوعات پيشگفته جامعه مدني در آمريكاي لاتين در پنج رويكرد جداگانه مورد بحث و بررسي قرار مي گيرد.