تحول رويكرد به تروريسم در اسناد بين المللي: خلاء هاي حقوقي و پيامدها

پديده تروريسم اوائل دهه شصت ميلادي با تدوين كنوانسيون 1963 توكيو بصورت رسمي در عرصه معاهدات چندجانبه مورد توجه دولت‌ها قرار گرفت. يك دهه پس از آن نيز مجمع عمومي سازمان ملل متّحد در سال 1972 با تصويب قطعنامه شماره 3034 آنرا وارد ادبيات سازمان نمود. عليرغم گذشت بيش از نيم قرن از توجه جامعه جهاني به اين موضوع و تصويب يا تدوين حدود 150 كنوانسيون منطقه‌اي و بين‌المللي و قطعنامه سازمان ملل متّحد در مورد اين پديده، جامعه جهاني همچنان فاقد يك رويكرد حقوقي منسجم براي مقابله با تروريسم است. عدم ارائه تعريفي از تروريسم را مي‌توان مهمترين چالش در اين زمينه دانست كه متضمن پيامدهاي قابل توجه حقوقي است. اين موضوع باعث گرديده حقوق بين‌الملل نتواند به شكلي متوازن و مؤثر پاسخگوي نيازهاي جامعه بين‌المللي باشد. ابهام در تعريف، تفكيك ميان مبارزات مشروع و آزادي‌بخش و توسل به تروريسم را ممتنع نموده و امكان «سوء استفاده از حق دفاع مشروع» براي مقابله با مبارزات قانوني را تحت عنوان اقدامات تروريستي فراهم نموده و بصورت گسترده‌اي امكان نقض حقوق بشردوستانه را به همراه داشته است.