رابطه عوامل مختلف انگيزشي با بي تصميمي شغلي دانشجويان دانشگاه تبريز

بي تصميمي شغلي يكي از مشكلات شايع در جوانان است. موقعي كه يك شخص تصميم قطعي براي انتخاب يك شغل نگرفته است، ما با بي تصميمي شغلي مواجه هستيم. عوامل مختلف شخصيتي، رشدي، اجتماعي و انگيزشي بر بي تصميمي شغلي موثر هستند.اين پژوهش با هدف تعيين رابطه عوامل مختلف انگيزشي با بي تصميمي شغلي دانشجويان انجام شد. براي اين منظور 338 دانشجو به شيوه نمونه گيري خوشه اي چند مرحله اي از ميان كليه دانشجويان سال آخر دانشگاه تبريز انتخاب شدند. براي گردآوري اطلاعات از پرسشنامه يونگ و مك گروميك (2011) كه شامل خرده مقياس هاي بي انگيزشي شغلي، بي تصميمي، تشخص طلبي، انتظار موفقيت، علاقه و لذت دروني شغل و تأثير اجتماعي خانواده است، استفاده شد. داده هاي بدست آمده با استفاده از روش تحليل مسير و به كمك نرم افزار AMOS مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج بدست آمده نشان داد كه بي تصميمي شغلي به صورت مستقيم از طريق بي انگيزشي شغلي(0/682 =B )و به صورت غير مستقيم از طريق تشخص طلبي (0/097=B )، انتظار موفقيت شغلي (0/200- = B) و علاقه و لذت دروني شغل (0/165- =B ) پيش بيني مي شود. يافته هاي ديگر پژوهش نشان داد 46% درصد بي تصميمي شغلي دانشجويان از طريق بي انگيزگي شغلي، تشخص طلبي، انتظار موفقيت شغلي و علاقه و لذت دروني شغلي تبيين مي شود.