شگرد باورپذيري در حكايات عطار در مقايسه با داستان هاي ماركز

The plausibility in Attar's tales in comparison with Marquez's stories

شگردباورپذيري اولين شرط روايت در ادبيات داستاني است. رئاليسم جادويي از آنجا كه شيوه اي روايي براي نقل حوادث جادويي، خارقِ عادت، فراواقعي، غلوآميز و شگفت است، طبيعي است كه برترين شگردِ آن، باورپذيري يا منطق روايت باشد. تذكره نگاران صوفي، به ويژه عطار، براي باورپذير جلوه دادن كرامات و خوارق عاداتِ منقول از مشايخ خويش تلاش هايي كرده اند. در اين نوشتار، نخست وجوه مختلف به كارگيري اين شگرد در متون تذكره اي تصوف، به خصوص حكايات برترين حكايت پرداز تصوف يعني عطار نيشابوري در تذكره الاوليا، بررسي مي شود. عطار شيوه هاي خاصي براي باورپذيريِ حكايات داشت كه استخراج و برشمردن برخي از آن ها از دستاوردهاي اين پژوهش است. در مرحله دوم، مقايسه روش هاي مختلف عطار و ماركز، برترين نويسنده رئاليسم جادويي، در به كار بستن شگرد باورپذيري انجام شده است كه به نويسنده و پژوهشگر براي بومي سازي اين شگرد در ادبيات داستاني بسيار كمك مي كند.