روش شناسي عرفان تطبيقي

The Methodology of Comparative Studies of Mysticism

روش شناسي عرفان تطبيقي به مقايسه و تطبيق ساختارها و پديده هاي عرفاني در فرهنگ هاي متفاوت و يا مشابه مي پردازد، تا امكان ارزيابي و فهم بهتر ساختارها و پديدارهاي عرفاني و در نتيجه تفاهم ميانْ فرهنگي فراهم گردد. در مقالۀ حاضر با طرح مشكلات و راهكارهاي عرفان تطبيقي، به مسايلي چون دسته بندي منابع دست اول، دوم و سوم، متون تفسيري و ترجمه اي، عدم دسترسي به منابع اصلي، ضعف در فهم متون دست اول به زبان اصلي، پرهيز از جزيي نگري و تطبيق لفظ به لفظ اصطلاحات عرفاني و اتخاذ رويكرد كاركردگرايانه در تطبيق پديده هاي متفاوت، پرداخته شده است تا راهگشاي تحقيقات عرفان تطبيقي باشد.

Comparative studies of mysticism tries to compare mystical phenomena in different cultures in order to bring about a better understanding of these cultures and make an intercultural relation between them. This article classifies the sources of the study into the first hand, second hand and third hand sources, and differentiate the translated sources from exegeses. It reviews the difficulties of the comparative method of research on mysticism, like: unavailability of the first hand sources, misunderstanding of the original sources by the foreign researchers, and word by word translation of mystical terms. It also suggests some resolutions for dealing with such problems (e. g. functionalist approach).