اثربخشي گروه‌ درماني بر مبناي روش‌هاي هوشياري فراگير انفصالي در كاهش ميل و احتمال مصرف افراد وابسته به مواد

مقدمه: پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي گروه‌درماني بر مبناي روش‌هاي هوشياري فراگير انفصالي (DM) در كاهش ميل و احتمال مصرف افراد وابسته به مواد بود. روش‌كار: در اين كارآزمايي باليني با دو گروه آزمون و شاهد، ابتدا 24 نفر از مراجعين مركز ياوران اميد مشهد در سال 1392 به صورت هدف‌مند انتخاب و به روش تصادفي به دو گروه مساوي تقسيم شدند. اين تعداد به دليل ريزش به 5 نفر در هر گروه رسيد. گروه آزمون 3 هفته (6 جلسه‌ي يك ساعته) در جلسات گروه‌درماني بر مبناي روش‌هاي DM و گروه شاهد در اين ‌‌‌‌زمان در برنامه‌ي گروه‌درماني معمول مركز شركت كردند. دو گروه قبل و بعد از درمان پرسش‌نامه‌هاي پيش‌بيني از بازگشت، فراشناخت-30 سئوالي، افسردگي و اضطراب بك و هم‌چنين گروه آزمون پرسش‌نامه‌هاي بهبود كلي باليني و رضايت‌مندي مراجع را در پس‌آزمون تكميل كردند. تحليل داده‌ها به كمك آزمون‌هاي آماري تحليل كوواريانس چندمتغيره، آزمون تي و محاسبه درصد بهبودي با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه‌ي 19 انجام شد. يافته‌ها: نتايج تحليل كوواريانس نمرات متغيرها در دو گروه تفاوت معني‌داري نشان نداد (0/05