بررسي تطبيقي علويات سيدحيدر حلّي و شهريار

سيدحيدر حلّي، يكي از شاعران معاصر شيعي عراق در عرصه شعر ديني است كه در اشعارش توانسته پيوندي استوار ميان فضيلت‌هاي اهل‌بيت و اوضاع سياسي، اجتماعي و فرهنگي حاكم بر روزگار خويش، برقرار كند. بيان خطابي- حماسي و گاه عاطفي، كاربرد معتدل صور خيال و تلميح به رخدادهاي تاريخي جهان اسلام، از ويژگي‌هاي ساختار شعر ديني وي به شمار مي‌آيد. شهريار نيز به عنوان شاعر رمانتيك مكتب اهل‌بيت ،با رويكردي بكايي- عاطفي و گاه حماسي و با بهره‌گيري از تصاوير متنوع و پويا كه مشخصه اصلي شعر وي است، به دو زبان تركي و فارسي، به بيان فضيلت‌هاي اهل‌بيت در قالب مدح و رثا پرداخته است. در اين پژوهش كه اساس آن وصف و تحليل است، به‌صورت تطبيقي و بر اساس مكتب ادبيات تكاملي، به بررسي و تحليل سيماي امام علي در شعر ديني دو شاعر ايران و عرب و نيز نكات بلاغي ويژه‌اي كه در مضمون‌پردازي از آن بهره جسته‌اند پرداخته‌ايم. در واقع اوضاع سياسي، ريشه‌هاي مشترك ديني و اعتقادي و فرهنگ شيعي و ادبي حاكم بر جامعه دو شاعر،‌ موجب شده به تطبيق و مقارنه اين دو شاعر بپردازيم.