منازعة سياسي و امنيت در انديشة سياسي امام خميني(ره)

سبقة تاريخي مفهوم منازعة سياسي در علوم سياسي و بروز عملي آن در ساخت سياسي- اجتماعي در قالب مقوم ثبات يا محرك ناامني جمهوري اسلامي ايران، فرصتي براي تأمل بديع دربارة منازعة سياسي در جمهوري اسلامي ايران و امنيت ملي فراهم آورده است. ازاين‌رو نويسنده تلاش كرده است ضمن مروري بر مباني نظري و پيشينة موضوع در منابع معتبر و جديد، از دريچة ساختار انديشة اسلامي و ديدگاه تعاملي در مطالعات منازعة سياسي به‌مثابه الگوي تحليلي پژوهش، منازعة سياسي را مطالعه و تحليل كند. در اين نوشتار به «شيوة تحليل پسيني»، به تحليل محتواي بنيادين اين مفهوم در آثار و بيانات حضرت امام خميني(ره) پرداخته مي‌شود. همچنين اين نوشتار با تكيه بر فهم ساختار انديشة سياسي، به بازشناسي بازيگران، انواع، عوامل، پيامدها و راهكارهاي مواجهه با منازعات سياسي متناظر امنيت مي‌پردازد. يافته هاي تحقيق، نشان‌دهندة پذيرش مفهوم منازعة سياسي به‌مثابه «تقابل خواسته‌ها و منافع و طرد و بيرون‌گذاري عناصر و ديگر بازيگران مرتبط با آن خواسته يا منفعت در عرصه و سطح واقعي و رواني» است كه متأثر از اركان بينشي، گرايشي، رفتاري، ارتباطي، گفتاري و نهادي و با محوريت سه عامل ارتباطي، گفتاري و نهادي مي‌باشد كه خود را به‌صورت منازعة كارآمد و سازنده يا ناكارآمد و مخرب امنيت نمايان مي‌سازد.