ايران و لابي گري در اتحاديه اروپايي: ظرفيت ها و سازوكارها

Iran and Lobbying in the European Union: Capacities and Mechanisms

اين مقاله درصدد تبيين اهميت و جايگاه لابي گري در سطح اتحاديه اروپايي و برآورد ظرفيت ها و سازوكارهاي حضور ايران در اين عرصه بوده و درحقيقت، به دنبال پاسخي براي اين پرسش اصلي است كه با وجود شكنندگي روابط، چگونه ايران و اتحاديه اروپايي مي توانند به فهمي مشترك از موضوعات و چالش هاي دوجانبه، منطقه اي و بين المللي دست يابند و روابط دوجانبه را در روندي رو به رشد شكل دهند. مي توان فرضيه نوشتار حاضر را اين گونه عنوان كرد كه ايران ضمن توجه به دو مولفه “گفتگو” و “ديپلماسي” با اتحاديه اروپايي، نيازمند بهره گيري از مولفه “لابي گري” در قالب ظرفيت هاي بازيگران غيردولتي نيز هست. با توجه به سطح كنوني روابط و آمار و ارقام موجود، به نظر مي رسد در وهله نخست، جمهوري اسلامي ايران توانايي بهره گيري از ظرفيت انديشكده ها و موسسات تحقيقاتي مستقر در اتحاديه اروپايي را دارد، زيرا كارويژه اصلي انديشكده ها، ارائه اطلاعات، راهكارها و توصيه هاي سياستي به نهادهاي اجرايي اتحاديه اروپايي است و همكاري منسجم و هدفمند ايران با اتاق هاي فكر اروپايي به فهم غرب از رفتار ايران و تسهيل همكاري ها در سطوح دوجانبه، منطقه اي و بين المللي در عرصه هاي موضوعي گوناگون كمك خواهد كرد. در پژوهش حاضر براي نشان دادن اهميت لابي گري در سطح اتحاديه اروپايي و نقش آن در بهبود روابط ايران و اتحاديه، از نظريه “دسترسي” استفاده شده و به لحاظ روش شناسي از نوع مطالعه تحليلي بوده كه در آن براي جمع آوري اطلاعات از روش اسنادي ـ كتابخانه اي بهره گرفته شده است.