تاثير آموزش مهارت حل مساله و تصميم گيري بر كنترل خشم و اضطراب دانش آموزان دختر اول دبيرستان دوره دوم

پژوهش حاضر كه با توجه به ماهيت از نوع كاربردي و هدف آن بررسي تاثير آموزش مهارت حل مساله و تصميم گيري بر كنترل خشم و اضطراب دانش آموزان دختر اول دوره دوم دبيرستان با روش تحقيق از نوع نيمه تجربي با گروه آزمايش و گواه و با استفاده از طرح پيش آزمون – پس آزمون انجام شد. جامعه آماري شامل تمامي دانش آموزان دختر پايه اول دوره دوم دبيرستان آموزش و پرورش ناحيه 3 شيراز مشغول به تحصيل در سال تحصيلي95-94 بودند. به روش نمونه گيري تصادفي خوشه اي چند مرحله اي تعداد 44 نفر به عنوان نمونه انتخاب و به طور تصادفي در دو گروه آزمايش (22نفر) و گروه گواه(22نفر) قرار گرفتند . آموزش مهارت حل مساله و تصميم گيري طي 16 جلسه براي گروه آزمايش ارائه شد. براي جمع آوري داده ها از پرسشنامه هاي اضطراب اسپيلبرگر(1970) و بيان حالت هيجاني و صفت شخصيتي خشم اسپيلبرگر (1999) استفاده شد. داده ها با استفاده از روش آماري تحليل كواريانس تحليل و اين نتايج حاصل گرديد: آموزش حل مساله و تصميم گيري بر روي اضطراب وضعي، احساس خشم، بيان كلامي خشم، بيان فيزيكي خشم، خلق و خوي خشمگين، واكنش خشمناك، درون ريزي خشم، كنترل درون ريزي خشم تاثير مثبت و معنادار داشته است. به طوري كه گروه آزمايش كاهش ميانگين بيشتري از گروه كنترل در اين مقياس ها داشتند. اما آموزش حل مساله و تصميم گيري بر روي اضطراب صفتي، برون ريزي خشم و كنترل برون ريزي خشم تاثير معنادار نداشته است .