بررسي تاثير زمينه هاي همگرايي و واگرايي جريان هاي سلفي تكفيري و بازماندگان حزب بعث بر بحران امنيتي عراق

Study on the Impact of Integration and Disintegration Backgrounds of Salafi – Takfiri Currents and the Survivors of Ba’athists on Security Crisis of Iraq

پس از حمله آمريكا به عراق درسال 2003 كه به سقوط رژيم صدام منجر شد، عراق همچون افغانستان به صحنه كارزار نيروهاي سلفي ـ جهادي با اشغال گران آمريكايي تبديل گرديد. اين نيروها كه در افغانستان داراي تجربه و شبكه منظم و منسجمي براي مقابله با اشغال گري شوروي بودند در عراق نيز با اتكاء به اين توانايي ها توانستند چالش ها و مخاطرات نظامي و امنيتي جدي براي آمريكا ايجاد نمايند و در ادامه نيز در تقابل با دولت شيعي، به انجام عمليات هاي تروريستي روي آوردند. حزب بعث نيز كه پس از سقوط صدام از قدرت خلع يد شده بود و در روند بعثي زدايي نظام سياسي جديد، در تنگناي شديدي قرار گرفته بود سعي كرد از ظرفيت گروه هاي جهادي ضدآمريكايي و ضدشيعي در احياي قدرت خود استفاده كند. اين مقاله با استفاده از روش توصيفي ـ تحليلي به دنبال پاسخ به اين سئوال است كه زمينه هاي همگرايي و واگرايي جريان هاي سلفي ـ تكفيري و بازماندگان حزب بعث چيست و اين زمينه هاي همگرايي و واگرايي چه تاثيري را بر آينده بحران امنيتي عراق خواهد داشت؟ نتايج اين مقاله نشان مي دهد درك مشترك از تهديد (آمريكا، دولت شيعي و جمهوري اسلامي ايران) اصلي ترين عامل همگرايي و خاستگاه فكري متفاوت، گفتمان متفاوت و هويت و غيريت متفاوت از عوامل واگرايي اين دو جريان مي باشد.