تحليل استعاره هاي مكنيه در غزل هاي بيدل

بيدل دهلوي،(1054-1133 ه.ق) از شاعران تواناي سبك هندي است كه به نازك خيالي مشهوراست. استعاره هاي غريب و دور ازذهن او گواه اين مطلب است.او تمام موجودات را جاندار و داراي ادراك و شعور مي داند؛ جانبخشي هاي او اعم از انسان و حيوان است و از سطح امور محسوس ميگذرد و به ژرفاي آن مي رسد. او از عناصر انتزاعي نيز بهره مي گيرد و تصاويري شگفت مي افريند بيدل با دقت و ظرافتي حيرت انگيز اجزاي امور محسوس و انتزاعي را به بخش هاي چندگانه تقسيم مي كند و به آنها حيات مي بخشد. اين مقاله؛ از طريق طبقه بندي و تحليل استعاره هاي مكنيه بيدل، نگرش شاعر را، نسبت به پديده هاي جهان هستي و روابط آنها، نشان ميدهد، در واقع بيدل با خلق استعاره هاي مكنيه خصوصاً؛ جانبخشي هاي افراطي، به تصوير پردازيها متنوع و خلق مضمون هاي جديد مي پردازد. استعاره هاي مكنيه درگروه هاي مختلف تقسيم بندي شده اند. بسامد انسان پنداري بيشترين سهم در ميان استعاره ها را دارد و استعاره هاي غيرانساني نظير عمارات، طبيعت، حيوانات، اشيا، (به ندرت گياهان)، در مرتبه بعدي قرار مي گيرند.