تعيين ميزان رفتار درماني ديالكتيك بر افزايش تمايزيافتگي خويشتن در زنان مبتلا به همبودي اختلالات شخصيت مرزي و سوء مصرف مواد

پژوهش حاضر با هدف تعيين ميزان تاثير رفتار درماني ديالكتيك بر افزايش تمايزيافتگي خويشتن در زنان مبتلا به همبودي اختلالات شخصيت مرزي و سوء مصرف مواد انجام شد. پژوهش در چارچوب طرح­هاي تجربي تك آزمودني با استفاده از طرح خطوط پايه چندگانه پلكاني انجام شد. بر اساس ميزان تمايل به شركت در پژوهش، مصاحبه تشخيصي ساختاريافته و ملاك­ هاي ورود، از ميان بيماران زن مبتلا به همبودي اختلالات شخصيت مرزي و سوء مصرف مواد چهار نفر به­ صورت هدفمند انتخاب شدند. هر چهار آزمودني در خلال دوازده جلسه تحت رفتار درماني ديالكتيك قرار گرفتند. به­ منظور سنجش تمايزيافتگي خويشتن از پرسشنامه تمايزيافتگي خويشتنDSI-R كه توسط اسكوورون (1998) ساخته شد، استفاده شد. رفتار درماني ديالكتيك موجب افزايش چشم­گير نمرات تمايزيافتگي خويشتن در زنان مبتلا به همبودي اختلالات شخصيت مرزي و سوء مصرف مواد شد، به ­طوري كه نمرات در طي دوازده جلسه مداخله افزايش قابل ملاحظه ­اي نسبت به نمرات خط پايه داشتند. بازبيني نمودارهاي اثربخشي و اندازه­ ي اثر بيانگر افزايش معنادار تمايزيافتگي خويشتن در آزمودني ­ها بود. مداخله رفتاردرماني ديالكتيك مي­تواند در كمك به افزايش تمايزيافتگي خويشتن موثر واقع شود و تلويحات كاربردي مطلوبي در زمينه درمان و پيشگيري از سوء مصرف مواد دارد.